Fecr

Yemin olsun şafak vaktine;

On geceye;

Çift olana ve tek olana;

Geçip gitmekte olan geceye.

Aklı olan kimse için bunlar yemine konu olacak kadar önemli değil midir?

Görmedin mi, rabbin ne yaptı Âd kavmine;

Ülkeler içinde benzeri yaratılmamış olan, sütunlarla dolu İrem’e;

Ülkeler içinde benzeri yaratılmamış olan, sütunlarla dolu İrem’e;

Vadide kayaları oyarak şehir yapan Semûd’a;

Kazıklı Firavun’a?

İşte bunların hepsi ülkelerinde azgınlık etmişlerdi.

Oralarda durmadan fesat çıkardılar.

Bu yüzden rabbin onların üzerine kırbaç gibi ceza yağdırdı.

Çünkü rabbin her şeyi yakından izlemektedir.

İnsan var ya, rabbi ona imtihan için ikramda bulunduğunda ve onu nimetlere boğduğunda, “Rabbim bana ikram etti” der (mutlu olur).

Onu imtihan edip rızkını daralttığında ise “Rabbim beni önemsemedi” der (mutsuz olur).

Hayır hayır! Doğrusu siz yetime ikram etmiyorsunuz.

Birbirinizi yoksulu yedirmeye teşvik etmiyorsunuz.

Mirası hak hukuk demeden yiyorsunuz.

Malı aşırı derecede seviyorsunuz.

Hayır, bu böyle olmamalı! Yer dağılıp parça parça olduğunda;

Rabbin (emri) gelip melekler de saf saf dizildiğinde;

O gün cehennem de getirildiğinde, insan işte o gün yaptıklarını birer birer hatırlayacaktır. Fakat bu hatırlamanın ona ne faydası var!

İnsan, “Keşke (âhiret) hayatım için daha önce bir şeyler yapmış olsaydım!” der.

Artık o gün Allah’ın vereceği cezayı kimse veremez.

O’nun bağladığı gibi kimse bağlayamaz.

Ey imanın huzuruna kavuşmuş insan!

Sen O’ndan hoşnut, O da senden hoşnut olarak rabbine dön.

Böylece has kullarımın arasına sen de katıl.

Cennetime gir!